انتشار بازی فارسی نه، من انسان نیستم

نه، من انسان نیستم | No, I’m not a Human

بازی فارسی «نه، من انسان نیستم» یا «No, I’m not a Human» توسط پارسی‌نگار با همکاری ناول جل منتشر شد!

بازی No, I’m not a Human یک اثر مستقل در سبک ماجراجویی و نقش‌آفرینی (RPG) است که در جهانی تیره و سوررئال روایت می‌شود؛ جایی که انسان‌ها نابود شده‌اند و موجودات عجیبی، بازمانده از خطاهای گذشته، در ویرانه‌های تمدن قدیم زندگی می‌کنند. شما در نقش موجودی ظاهر می‌شوید که از دلِ آزمایش‌های شکست‌خورده برخاسته و هویت انسانی خود را زیر سؤال می‌برد. داستان حول جست‌وجوی او برای یافتن پاسخ به این پرسش شکل می‌گیرد که واقعاً «انسان بودن» یعنی چه — در مسیری پر از نماد، گفت‌وگوهای فلسفی، و تصمیماتی که میان انسانیت و بقا تفاوت می‌گذارند.

بازی فارسی «نه، من انسان نیستم» یا «No, I’m not a Human» برای اولین بار توسط «پارسی‌نگار» و با همکاری «ناول جم» تهیه شده است. این فارسی‌ساز تمام رابط کاربری، منوها، گفتگوهای درون بازی و میان‌پرده‌ها (کاتسین‌ها) را ترجمه کرده است.

• شمارۀ بروزرسانی فارسی‌ساز: 1.4
• تاریخ بروزرسانی: 2 اسفند 1404

شما می‌توانید بازی را برای ویندوز یا نسخه‌ای مناسب شبیه ساز اندروید دانلود کنید.

ترجمه توسط Tokyo (مدیر ناول جم)

🎯 معرفی و خلاصهٔ داستان بازی No, I’m Not a Human

No, I’m Not a Human یک بازی ترس روان‌شناختی با عناصر بقاء و تصمیم‌گیری است که بازیکن را در نقش شخصیتِ بی‌نامی قرار می‌دهد که در جهانی گرفتارِ یک بحران خورشیدی وِیرانگر زندگی می‌کند؛ خورشیدی که روزها را سوزانده و مردم را به دنبال پناه می‌کشاند. هر شب، گروهی از افرادی که درخواست پناه می‌کنند پشت در خانه‌تان می‌آیند — برخی «انسان» هستند و برخی «بازدیدکننده»‌هایی (Visitors) با نیت نامعلوم و رفتارهایی غیرانسانی. وظیفهٔ شما این است که با روش‌های محدودِ بررسی و بازجویی تعیین کنید چه کسی را داخل کنید و چه کسی را بیرون نگه دارید؛ اشتباه کردن می‌تواند باعث مرگ شما یا کسانی شود که به شما اعتماد کرده‌اند. بازی روی احساس پارانویا، تصمیم‌گیری اخلاقی و تشخیصِ حقیقتِ غیرقابل‌اعتماد تکیه دارد.

---

🧭 سبک بازی، گیم‌پلی و مکانیک‌ها

No, I’m Not a Human را می‌توان تلفیقی از «ترس روانی»، «شبیه‌سازی بازجویی» و «داستان‌محوری» دانست؛ تجربه‌ای که بیشتر با انتخاب‌ها و کنش‌های مکالمه‌ای و بررسی سرنخ‌ها پیش می‌رود تا اکشن مستقیم. محورهای کلیدی گیم‌پلی عبارت‌اند از:

• گردش روز/شب و الگوی تکرارشوندهٔ نایت‌لی: هر شب مهمانانی پشت در می‌آیند؛ شب‌ها تصمیم می‌گیری که آنها را راه بدهی یا نه، و روزها فرصت داری با میهمانان داخل گفتگو کنی، وسایلشان را بررسی کنی و اطلاعات جدید بیابی. اطلاعات جدید (مثلاً یک صفت فیزیکی یا رفتاری) هر روز از طریق رسانه‌ها یا منابع دیگر در اختیار تو قرار می‌گیرد تا در شب‌های بعد معیارهای تشخیص را به‌روز کنی.
• بازجویی و معاینهٔ میهمانان: تعاملات روزانه شامل گفتگوهای چندگزینه‌ای، معاینهٔ اجسام، بررسی نشانه‌های ظاهری و انتخابِ معیارهایی است که به‌کمکت می‌آیند—مثلاً دندان‌ها، ناخن‌ها، یا رفتارهای خاص. اطلاعاتِ ضد و نقیض و عدم قطعیت، فضای بازی را به‌شدت مشکوک نگه می‌دارد.
• پیامدهای اخلاقی و چندپایانی: بازی چند پایان دارد که بسته به تصمیمات‌ت، تعداد جان‌باختگان و مسیرهای انتخابی شکل می‌گیرد؛ برخی تصمیمات ممکن است کوتاه‌مدت توجیه‌پذیر باشند اما در بلندمدت عواقب سنگینی داشته باشند.
• ترکیب بصری 2D/3D و اتمسفر خاموشِ تهدیدآمیز: بازی از جلوه‌های بصری خاص و صداگذاری نقطه‌گذاری‌شده برای ایجاد اضطراب و پارانویا استفاده می‌کند — تأکید بیشتر روی حسِ «چه کسی را می‌توان اعتماد کرد» تا ترسِ مستقیم و جیپ‌اسکری‌پ‌محور.

---

🏗 پیشینهٔ بازی و سازنده

این عنوان توسط استودیو Trioskaz توسعه یافته و در تاریخ ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۵ برای پلتفرم ویندوز منتشر شد؛ ناشر بازی کمپانی Critical Reflex است. بازی ابتدا به‌صورت یک دمو یا نسخهٔ کوتاه‌تر در مجموعه‌ای از بازی‌های وحشت عرضه شد و پس از بازخورد مثبت، تیم توسعه نسخهٔ کامل و توسعه‌یافته‌تری تولید کرد که شامل شب‌های بیشتر، شخصیت‌های متنوع‌تر و مکانیک‌های تکمیلیِ بازجویی شد. انتشارِ بازی در فضای آنلاین با استقبال کاربران همراه گردید و در هفته‌های اول فروشِ چشمگیری تجربه کرد.

---

🧩 نقدها و بازخورد منتقدان

بازی از نظر منتقدان و بازیکنان نقدهای کلیً مثبت تا مخلوط دریافت کرده است؛ تحلیل‌ها نشان می‌دهد که بازی در خلق جو و تلخی تصمیمات موفق است، اما برخی نقدها به مبهم‌بودن بعضی مکانیک‌ها یا ضعفِ در روایت جانبی اشاره دارند.

✅ نکات مثبت که در نقدها تکرار شده‌اند:

• جو و حسِ پارانویا: بسیاری از منتقدان از نحوهٔ ایجاد اضطراب و حس تهدیدِ دائمی تمجید کرده‌اند؛ بازی توانسته بدون اتکا به جیپ‌اسکری‌ها، ترسِ روانی قابل‌لمسی خلق کند.
• ایدهٔ تصمیم‌گیری اخلاقی: فشار انتخابِ «کی را راه بدهم» و «کی را از بین ببرم/پس بزنم» و نمایش پیامدهایش، تجربه‌ای تأثیرگذار پدید آورده است.
• طراحی بصری و صداگذاری: سبک بصریِ ترکیبی و طراحی صوتیِ مینیمال به حفظ تعلیق کمک شایانی کرده است.

❌ نکات منفی که منتقدان و بازیکنان اشاره کرده‌اند:

• مکانیسم‌های نه‌چندان شفاف: برخی از نقدها به عدم شفافیت کافی در قوانین تشخیص (موقعیت‌هایی که بازیکن باید بین دو گزینهٔ دشوار تصمیم بگیرد) و احساس «ابهامِ بیش از حد» اعتراض داشته‌اند؛ این موضوع برای بعضی بازیکنان به جای ایجاد کنجکاوی، منجر به ناامیدی شده است.
• ارزش تکرار محدود: اگرچه پایان‌های چندگانه وجود دارد، برخی منتقدان معتقدند تکرار بازی پس از یک دور کامل، جذابیت کمتری دارد مگر آن‌که بازیکن واقعاً به‌دنبال کشف همهٔ مسیرها باشد.

---

🧠 خلاصهٔ نقدها (در یک پاراگراف)

No, I’m Not a Human تجربه‌ای ترسناک-فکری است که با محوریتِ پارانویا، انتخاب‌های اخلاقی سخت و طراحی اتمسفریک توجه‌ها را جلب کرده است؛ منتقدان آن را برای اتمسفر، ایده و طراحی بصری تحسین کرده‌اند، ولی بعضی از آن‌ها به مکانیک‌های مبهم و کمی ضعف در روایتِ مکمل اشاره دارند — به‌عبارت دیگر، بازی یک تجربهٔ قویِ مبتنی بر ایده است که در پیاده‌سازیِ بعضی از جزئیات مکانیکی می‌تواند از پالایش بیشتری بهره‌مند شود.

---

🏁 جمع‌بندی: مناسب چه کسانی است؟

اگر دنبالِ بازی‌ای هستی که به‌جای جیپ‌اسکری صِرف، روی فشارِ روانیِ تصمیم‌گیری و احساسِ «چه کسی قابل‌اعتماد است» تمرکز کند، No, I’m Not a Human تجربه‌ای ارزشمند و تأثیرگذار برایت خواهد بود. این بازی برای علاقه‌مندان به آثار اخلاق‌محورِ بقا، عاشقانِ ترسِ روان‌شناختی و کسانی که از روایت‌های کم‌حرف اما پرنماد لذت می‌برند، مناسب‌تر است؛ اما اگر دنبالِ گیم‌پلی اکشن یا مکانیک‌های کاملاً شفاف و راهنمایی‌شده هستی، ممکن است بعضی از جزئیاتِ آن آزاردهنده به نظر برسد.

---